Օդիս մեջ գնալով պակասում է բույրդ,
Կարոտիս շղթայի վրա օղակներ եմ ավելացնում ամեն օր …
Եթե չգաս՝ մի օր շղթաս կերկարի, կհասնի քեզ:
Թե ինչքան երկար է օրս,
Թե ինչքան դատարկ է տունս,
Թե ինչքան հեռու է քունս …
Դու չգիտես:
Ու որտեղ էլ, որ դու լինես,
Ետ բեր հետդ քունս, տունս …
Ետ բեր սիրո մեր ժամանակը:
Գիշերը ծերանում է աչքերիս մեջ,
Ալիքներով սահում ցած,
Կնճիռներ դառնում այտերիս:
Ինձ մեկնել է պետք մի տեղ,
Ուր ինձ չեն ճանաչում
Ու չեն իմանա,
Որ կնճիռներս նոր են:
Խաչմերուկներում լսածս աղոթքը
Ուշ տեղ կհասնի,
Մինչ այդ արդեն քամուն տված կլինեն
Աղոթագրքի թերթերը:
Ես միայն հույսս չեմ կորցնում,
Ինչպես չի կորցնում այն
Կամուրջից նետվելուց հետո
Փոշմանած մարդը:
Կոտրվելն անխուսափելի է…
Ուզում եմ ներել քեզ,
Որ ներեմ ինձ:
Մենք իրար չենք հասկանում
Երբ անկեղծ ենք:
Բարկությունդ մի զսպիր,
Հարվածիր բռունցքդ սեղանին
Ու ասա վերջին խոսքդ:
Վերջինդ ասա, որ հետո
Էլ չեմ ուզելու լսել քեզ,
Չեմ ուզելու հավատալ…
Դու մենակ ես ինձ թողել
Ցավիս հետ.
Ինքնադատապարտմանս ժամն է:
Երբ չկաս,
Ո՞նց մեղադրեմ քեզ, որ տղամարդ ես,
Ու արդարանամ, որ կին եմ:
Ամենադժվարը`
Դասավորածս քանդելն է:
Երբ գլխիվայր շրջում եմ նպատակներս…
Պայուսակս դատարկ է մնում,
Լցված է մնում սիրտս:
Ես գլորվեցի աստիճաններից,
Վազեցիր հետևիցս` չհասար:
Չհասանք կատարելության…
Եվ թեկուզ, և թո’ղ…
Ես կատարյալ եմ, քանի ինձ սիրում ես,
Դու կատարյալ ես, քանի քեզ ներում եմ:
Դու չիամացար ես ինչ էի զգում, երբ իմը չէիր,
Ու ինչ զգացի, երբ իմը դարձար…
Թո’ղ ուսիս մնա ձեռքդ,
Թո’ղ ձեռքերումդ մնամ ես:
Ներկայությունդ ինձ դարձնում է
Բացակա իրականությունից:
Դու Հեքիաթս ես, որ հետո պատմելու եմ թոռներիս:
Դու գարունս ես, որ երբեք աշունս չի դառնա:
Կողքովդ անցնում է անանցանելին.
Կողքիդ մնում է չանցողիկ սերս:
Քեզ կպահեմ պինդ,
Կսեղմեմ մեզ կապող օղակը:
Ու մոտեցումս թո’ղ մոտեցնի,
Թո’ղ հավատամ,
Թո’ղ սիրեմ ինձ քեզանով:
Դու չգիտես հիմա ինչ եմ զգում…
Հովհաննես Գրիգորյանի հիշատակին
Մտնելուց առաջ դու դուռը լայն էիր բացում,
Ու լայն բացված աչքերդ միանգամից փայլում էին
Մանկան պես:
Մի օր էլ չեկար,
Ես ինքս բացեցի դուռը
Ու լուռ սպասեցի վերադարձիդ,
Միամի~տ, միամի~տ,
Մանկան պես:
Դու գնաս, ձյուն կգա,
Կսառի երկինքը,
Քեզ համար եփած սուրճն էլ կսառի…
Քաղաքում, ուր դու էիր ծնվել
Ողբ կլինի…
Ու մեր մութ սենյակն, ուր քո լույսը կար
Որբ կլինի…
Մեր վառած կրակին
Հետևել է պետք,
Որ չայրի,
Չմարի…
Ինձ ինձնից փրկիր,
Ինձ քեզնով փրկիր…
Մնա հետս:
Չկան բառեր,
Խոսելու 0 ցանկություն,
Անկարողություն…
Դատարկ է:
Մինչև լուսաբաց,
Մինչև խավարում…
Պատրանք է:
Սևական ջազը,
Սևացած հայացքդ…
Վարակ է:
Քեզ օդիս խառնիր,
Ինձ օդում պահիր…
Սա կյանքն է:
Պատրանքների թևատարած աշխարհում
Ձնագնդի պես թավալ է գալիս մթությունը
Ու պապանձվում են ժամանակի
Հնչեղներն ու ձայնեղները…
Գիշերվա ժամ…
Երբ սպասվող առավոտը
Ավելի գեղեցիկ է թվում:
Ձմեռվա ժամ…
Երբ ձյունը
Բարի է ու թեթև
Քեզ ջերմացնելու համար:
Ձմռան հետ երկարում են գիշերները,
Դու աստղեր ես նկարում առաստաղիս
Ու քնելուց առաջ մազերիս մեջ
Փունջ-փունջ հեքիաթ հյուսում…
Օրերը ետ են մնում ընթացքից,
Ես կարմիր օղակով կարևորում եմ
Քո ներկայությունը…
Դու տոն օրն ես իմ օրցույցի:
Տե’ս, հողաթափեր եմ բելել քեզ…
Ներքևում սառը քամիներ կան,
Դու բարձր քայլի’ր:
Մեր ափերը պինդ սեղմած են իրար.
Դու կես ես,
Ես կես դու,
Ջերմացնող քաղցրություն աչքերումդ:
Մեր ձմռան երկար գիշերում
Բարի ու քաղցր են երազները
Պատմածդ հեքիաթների պես:
Մեղքերս թաղում եմ
Ծխախոտիդ ծխի մեջ…
Մոխրանում եմ:
Աչքերդ արցունքներ են դատարկում,
Դատարկվում եմ աչքերիդ մեջ:
Ցավը, որ դու ես զգում,
Ցավը, որ ես կրում եմ սրտիս տակ…
Խորտակում է…
Դու վերջին րոպեներն ես պահում ինձ քո մեջ`
Ատամներդ պինդ սեղմած:
Ես կարչել եմ վերջին շիվից…
Աշնան տերևի պես դողում եմ…
Չկորցնեմ քեզ,
Չկորցնես ինձ:
Անուշ Պետրոսյանի բլոգը.... 