Օդիս մեջ …

Օդիս մեջ գնալով պակասում է բույրդ,

Կարոտիս շղթայի վրա օղակներ եմ ավելացնում ամեն օր …

Եթե չգաս՝ մի օր շղթաս կերկարի, կհասնի քեզ:

Թե ինչքան երկար է օրս,

Թե ինչքան դատարկ է տունս,

Թե ինչքան հեռու է քունս …

Դու չգիտես:

Ու որտեղ էլ, որ դու լինես,

Ետ բեր հետդ քունս, տունս …

Ետ բեր սիրո մեր ժամանակը:

 

Կոտրվելն անխուսափելի է…

Գիշերը ծերանում է աչքերիս մեջ,

Ալիքներով սահում ցած,

Կնճիռներ դառնում այտերիս:

Ինձ մեկնել է պետք մի տեղ,

Ուր ինձ չեն ճանաչում

Ու չեն իմանա,

Որ կնճիռներս նոր են:

Խաչմերուկներում լսածս աղոթքը

Ուշ տեղ կհասնի,

Մինչ այդ արդեն քամուն տված կլինեն

Աղոթագրքի թերթերը:

Ես միայն հույսս չեմ կորցնում,

Ինչպես չի կորցնում այն

Կամուրջից նետվելուց հետո

Փոշմանած մարդը:

Կոտրվելն անխուսափելի է…

Այն տեղը

Ես կգտնեմ մեզ համար այն տեղը,
Որ քարտեզի վրա չկա.
Ու կսիրենք իրար,
Ու կատենք…
Բոլորից հեռու:
Այնտեղ երկինքը
Քո աչքերի գույնը կունենա,
Աստղերը կփայլեն ին աչքերի պես,
Եվ մենք կորցրած կլինենք
Ժամանակը…
Մենք չենք սպասի,
Մենք չենք շտապի:
Անցյալի նավը մեզ
Ոչ մի ուրիշ ափ չի կարող հասցնել:
Մեր վճարած գինը թանկ է եղել,
Ուստի հիմա ազատ ենք:
Քարտեզի վրա չկա այն տեղը,
Ուր ապրելու ենք լավագույնի համար:

Ներում եմ

Ուզում եմ ներել քեզ,
Որ ներեմ ինձ:
Մենք իրար չենք հասկանում
Երբ անկեղծ ենք:
Բարկությունդ մի զսպիր,
Հարվածիր բռունցքդ սեղանին
Ու ասա վերջին խոսքդ:
Վերջինդ ասա, որ հետո
Էլ չեմ ուզելու լսել քեզ,
Չեմ ուզելու հավատալ…
Դու մենակ ես ինձ թողել
Ցավիս հետ.
Ինքնադատապարտմանս ժամն է:
Երբ չկաս,
Ո՞նց մեղադրեմ քեզ, որ տղամարդ ես,
Ու արդարանամ, որ կին եմ:
Ամենադժվարը`
Դասավորածս քանդելն է:
Երբ գլխիվայր շրջում եմ նպատակներս…
Պայուսակս դատարկ է մնում,
Լցված է մնում սիրտս:
Ես գլորվեցի աստիճաններից,
Վազեցիր հետևիցս` չհասար:
Չհասանք կատարելության…
Եվ թեկուզ, և թո’ղ…
Ես կատարյալ եմ, քանի ինձ սիրում ես,
Դու կատարյալ ես, քանի քեզ ներում եմ:

Չգիտես

Դու չիամացար ես ինչ էի զգում, երբ իմը չէիր,
Ու ինչ զգացի, երբ իմը դարձար…
Թո’ղ ուսիս մնա ձեռքդ,
Թո’ղ ձեռքերումդ մնամ ես:
Ներկայությունդ ինձ դարձնում է
Բացակա իրականությունից:
Դու Հեքիաթս ես, որ հետո պատմելու եմ թոռներիս:
Դու գարունս ես, որ երբեք աշունս չի դառնա:
Կողքովդ անցնում է անանցանելին.
Կողքիդ մնում է չանցողիկ սերս:
Քեզ կպահեմ պինդ,
Կսեղմեմ մեզ կապող օղակը:
Ու մոտեցումս թո’ղ մոտեցնի,
Թո’ղ հավատամ,
Թո’ղ սիրեմ ինձ քեզանով:
Դու չգիտես հիմա ինչ եմ զգում…

Դու գնաս… ձյուն կգա

                                                                                             Հովհաննես Գրիգորյանի հիշատակին

 

Մտնելուց առաջ դու դուռը լայն էիր բացում,
Ու լայն բացված աչքերդ միանգամից փայլում էին
Մանկան պես:
Մի օր էլ չեկար,
Ես ինքս բացեցի դուռը
Ու լուռ սպասեցի վերադարձիդ,
Միամի~տ, միամի~տ,
Մանկան պես:
Դու գնաս, ձյուն կգա,
Կսառի երկինքը,
Քեզ համար եփած սուրճն էլ կսառի…
Քաղաքում, ուր դու էիր ծնվել
Ողբ կլինի…
Ու մեր մութ սենյակն, ուր քո լույսը կար
Որբ կլինի…

Կյանքն է

Մեր վառած կրակին
Հետևել է պետք,
Որ չայրի,
Չմարի…
Ինձ ինձնից փրկիր,
Ինձ քեզնով փրկիր…
Մնա հետս:
Չկան բառեր,
Խոսելու 0 ցանկություն,
Անկարողություն…
Դատարկ է:
Մինչև լուսաբաց,
Մինչև խավարում…
Պատրանք է:
Սևական ջազը,
Սևացած հայացքդ…
Վարակ է:
Քեզ օդիս խառնիր,
Ինձ օդում պահիր…
Սա կյանքն է: